Ο Μολιέρος στην Επίδαυρο

Αμφιτρύων του Μολιέρου
Εθνικό Θέατρο
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου – 3 Αυγούστου 2012

Και μόνο το ότι ο Λευτέρης Βογιατζής ξανασκηνοθέτησε φέτος για την Επίδαυρο, ήταν μεγάλο γεγονός. H κάθοδος στο αργολικό θέατρο είχε από μόνη της τη θέση μίας ξεχωριστής εμπειρίας. Το καστ των ηθοποιών πολλά υποσχόμενο, κινούμενο ανάμεσα στις γνωστές επιλογές τους σκηνοθέτη. Τι ήταν όμως αυτό που είδαμε τελικά; Τολμάω μία πιο ψύχραιμη και προσωπική ματιά, σε σχέση με τον γενικό ενθουσιασμό, για μία παράσταση που όλα λένε ότι θα έπρεπε να μου αρέσει.

Το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη ήταν ένα γαϊτανάκι, που δεν χρησιμοποιήθηκε επαρκώς ως εύρημα.

Η πλήξη ήταν το κύριο συναίσθημά μου όση ώρα παρακολουθούσα την παράσταση, συναίσθημα που με κυρίεψε από το πρώτο δεκάλεπτο. Ο Χρήστος Λούλης έκανε εντυπωσιακή είσοδο στην ορχήστρα πάνω σε ξυλοπόδαρα, συνομιλώντας με τη Στεφανία Γουλιώτη που ως Νύχτα αναρριχήθηκε στην κορυφή του σκηνικού. Και αμέσως μετά αυτή την πρώτη σκηνή έγινε η πρώτη κοιλιά, όταν βγήκε ένας ηθοποιός που καθόλου δεν περιμένεις να «ρίξει» έτσι μία παράσταση: ο πάντα καλός Δημήτρης Ήμελλος ως Σωσίας, έδωσε μία ερμηνεία που θύμιζε τηλεοπτικό χαρακτήρα. Είναι δύσκολο ακόμα και να θυμηθώ το περιεχόμενο της σκηνής αυτής. Η συνέχεια της παράστασης ήταν παρόμοια και πολλές ήταν οι φορές που όσοι καθόμασταν στο άνω διάζωμα δεν ακούγαμε τι έλεγαν οι ηθοποιοί. Κάποιοι από αυτούς, κυρίως η Α. Μουτούση και η Ε. Σαουλίδου είχαν τις αναμενόμενες ερμηνείες τους, κάτι που δημιουργεί ερωτήματα περί μανιέρας.

Λοιπά ερωτήματα που δημιουργήθηκαν από την παράσταση ήταν τα εξής: κατά πόσο τελικά ταίριαζε το συγκεκριμένο έργο στην Επίδαυρο; Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού είχε αυτή τη συζήτηση ενώ αποχωρούσε από το θέατρο. Κατά τη γνώμη μου ο χώρος ισοπέδωσε εντελώς το έργο, που φάνηκε «λίγο». Εκτός αυτού, ήταν πασιφανές ότι η παράσταση είχε σκηνοθετηθεί για κλειστό χώρο, φαινόταν από τα σκηνοθετικά ευρήματα, από την γενικότερη «ησυχία» που κυριαρχούσε στο ρυθμό και την ένταση. Επίσης, το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη ήταν ένα γαϊτανάκι, που προφανώς ήθελε να δηλώσει ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι. Ωστόσο, σαν εύρημα εξαντλήθηκε από την αρχή, χρησιμοποιήθηκε για να καθίσουν και να περιστρέφονται οι ηθοποιοί και να αναρριχηθεί η Νύχτα-Στεφανία Γουλιώτη στην κορυφή ως παρατηρητής της παράστασης. Έπειτα το γαϊτανάκι δίπλωσε στο πλάι και απέμεινε μία ξερή μεταλλική κατασκευή στο μέσον της ορχήστρας. Και μιας και αναφέρθηκε η Σ. Γουλιώτη, άλλο ένα τεράστιο ερώτημα ήταν ο ρόλος της. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης περιφερόταν στη σκηνή με μίνι, γόβες και γυαλιά μυωπίας, με βήμα που έμοιαζε με μεθυσμένου, κρατούσε το κείμενο και παρενέβαινε δήθεν «διορθώνοντας» τους ηθοποιούς. Ήταν ένας σκηνοθέτης-βοηθός; Πάντως ήταν ένας ρόλος που έμοιαζε πέρα για πέρα περιττός!

Σίγουρα, το έργο αυτό θα είχε άλλη δύναμη σε κλειστό χώρο, θα δημιουργούσε μία μοναδική ατμόσφαιρα. Ως θετικά σημεία της παράστασης, νομίζω αξίζει να αναφερθούν τα εξής: Κατά πρώτον, υπήρξαν κάποιες ξεχωριστές ερμηνείες. Ο Χρήστος Λούλης για άλλη μία φορά επέδειξε το υποκριτικό του μέγεθος, ως Ερμής. Είναι ένας ηθοποιός με φοβερή ενέργεια και εκτόπισμα επί σκηνής. Ο Γιώργος Γάλλος δημιούργησε μία ερμηνεία-κέντημα, με λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων. Πολύ καλός ήταν και ο «χορός» των Στρατηγών, με εξέχοντα τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη. Επίσης, πολύ θετικό στοιχείο της παράστασης ήταν το αισθητικό κομμάτι. Ανεξάρτητα από τη λειτουργία και τη χρήση του, το σκηνικό της  Εύας Μανιδάκη, σε συνδυασμό με τα κοστούμια του πάντα εξαιρετικού Άγγελου Μέντη, δημιουργούσαν ένα πολύ θεατρικό σύμπαν. Λίγο να απέστρεφε ο θεατής το βλέμμα από την ορχήστρα, όταν ξανακοιτούσε προς τα εκεί έβλεπε μία εικόνα ξεχωριστής ομορφιάς, με τους ηθοποιούς τέλεια τοποθετημένους και με τα πράσινα κοστούμια τους να θυμίζουν κούκλες, με μία κινησιολογία ξεχωριστή, με μία θεατρικότητα που ξεχείλιζε.

Θα μου είναι δύσκολο να θυμάμαι αυτή την παράσταση για πολύ καιρό, ωστόσο σίγουρα θα θυμάμαι τη στιγμή της υπόκλισης του θιάσου. Ο Λευτέρης Βογιατζής καταβεβλημένος ανέβηκε για να υποκλιθεί κι αυτός στο κοινό, που τον αποθέωσε. Θα προσπαθήσω να την ξαναδώ στην περιοδεία της, σε θέση διαφορετική από το άνω διάζωμα όπου καθόμουν, ίσως με τον καιρό να «κουρδιστεί» κάπως καλύτερα.

Η στιγμή της υπόκλισης.

Ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση Χρύσα Προκοπάκη, σκηνοθεσία Λευτέρης Βογιατζής, σκηνικά Εύα Μανιδάκη, κοστούμια Άγγελος Μέντης, μουσική Δημήτρης Καμαρωτός, κίνηση Ερμής Μαλκότσης, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος, βοηθοί σκηνοθέτη Χάρης Φραγκούλης, Ελένη Ευθυμίου

Διανομή 
Αλκμήνη Αμαλία Μουτούση, Αμφιτρύων Γιώργος Γάλλος, Δίας Νίκος Κουρής, Σωσίας Δημήτρης Ήμελλος, Ερμής Χρήστος Λούλης, Κλεάνθη Εύη Σαουλίδου, Νύχτα Στεφανία Γουλιώτη

Στρατηγοί: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Χάρης Φραγκούλης, Νικόλας Χανακούλας.

Παραστάσεις:
4 και 5 Αυγούστου, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
10 Αυγούστου, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, Καβάλα
27 Αυγούστου, Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
31 Αυγούστου, Θέατρο Βράχων, Βύρωνας
2 Σεπτεμβρίου, Παλαιό Ελαιουργείο, Ελευσίνα
7 Σεπτεμβρίου, Κύπρος

Advertisements