Σωτήρης Χατζάκης: «Το εξωτερικό μας προστατεύει από τις οργανωμένες συντεχνίες του θεάτρου»

Η Ελλάδα ως χώρος δράσης, προσφέρει τις απαραίτητες προϋποθέσεις στον δημιουργό για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του ή γίνεται το αντίστροφο, τα σχέδια διαμορφώνονται απ’ την πραγματικότητα;

Η Ελλάδα πάντα είναι ένας χώρος όπου μπορείς να βρεις ένα σπουδαίο κέντρο μέσα σου και γύρω σου για να αρθρώσεις τον θεατρικό σου λόγο. Δεν πιστεύω ότι είναι κλειστή και πρέπει να ανοιχτεί σώνει και καλά. Πιστεύω αντίθετα πως οτιδήποτε είναι αυστηρά τοπικό είναι και παγκόσμιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Επιτροπή υπό τον Μίλαν Κούντερα έβγαλε τον «Νεκρό Ταξιδιώτη» του Παπαδιαμάντη το καλύτερο ευρωπαϊκό διήγημα. Η Ελλάδα επειδή είναι σταυρωμένη ανάμεσα στην Ανατολή και στη Δύση, δε θα ‘πρεπε να χάσει ποτέ καμία από τις δύο αυτές ποσοστώσεις. Το ανατολικό στοιχείο το έχει και στην κυτταρική της μνήμη. Και το δυτικό, αρκετά. Πρέπει να ανοιχτεί στο κόσμο, να δει τι γίνεται έξω, γιατί δεν είμαστε κέντρο παραγωγής πολιτισμού, είμαστε στην περιφερειακή ζώνη ανάπτυξης πολιτισμού. Αλλά να μη γίνει αυτό από μόδα, ούτε από μιμητισμό ή ανάγκη να καταστρέψουμε ό,τι έχει οργανωθεί και αρθρωθεί εδώ ως παράδοση, αλλά ως μία ανάγκη που πηγαίνει την παράδοση μπροστά, αποσπώντας την από τη μουσειακή της κατάσταση, κάνοντάς την ενεργή και ζωντανή και δίνοντάς της καινούριες μορφές έκφρασης.

Σωτήρης Χατζάκης_high

Και όλες αυτές οι μετακλήσεις που γίνονται τελευταία;

Οι μετακλήσεις είναι και θετικές και αρνητικές. Όπως και στο ελληνικό θέατρο, έτσι και στις μετακλήσεις, βλέπουμε πάρα πολύ σοβαρό θέατρο, σημαντικό, αλλά και θεάματα που είναι αστεία, κωμικά και κωμικά εννοώ με την έννοια της έλλειψης σοβαρότητας, που θα μπορούσαν να τα παίζουν και ερασιτεχνικοί θίασοι δικοί μας και εκτός Αθηνών. Προχειρότητες, μεταμοντέρνες δηθενιές, πράγματα που έχουν αρθρωθεί στην Ευρώπη το ’70 και το ’80, τα βλέπουμε τώρα και ξαφνικά έρχονται και νομίζουμε ότι είναι καινούρια. Ναι στις μετακλήσεις, αλλά στις σοβαρές μετακλήσεις.

Ο «Προμηθέας» και το «Σαν τραγούδι μαγεμένο» ταξιδεύουν στην Κίνα. Αισθάνεστε ότι αυτό είναι ένα είδος αναγνώρισης για τη δουλειά σας;

Όχι, δεν το νιώθω αυτό. Την εργασία μου τη βλέπω ως μια διαδικασία καθ’ οδόν και αυτό σε απαλλάσσει και από το άγχος της παράστασης καθαυτό. Δηλαδή, η μία οδηγεί στην άλλη και παίρνει στοιχεία η μία από την άλλη, πάντα είναι μια παράσταση ή ένα υλικό που θα ξαναδώ. Δεν έχω το άγχος να αναγνωριστεί κάτι. Το είχα. Τώρα δεν το έχω, γιατί ξέρω ότι δεν είμαστε το κέντρο του θεατρικού σύμπαντος. Απλώς, το εξωτερικό μας προστατεύει, όποτε βγαίνουμε έξω, από τις οργανωμένες «συντεχνίες» που θάβουν ή ανυψώνουν τους καλλιτέχνες στην Ελλάδα. και από έναν ιστό ανθρώπων που θέλουν να έχουν μετοχές επί του παραγόμενου αποτελέσματος ή και άλλα οφέλη. Τα οποία εγώ δεν πρόκειται να τους δώσω ποτέ.

Η συνέντευξη αυτή είναι αναδημοσίευση από το ενημερωτικό φυλλάδιο του ΠΕΣΥΘ (Αρ. φύλλου 62-Μάιος 2008), για το οποίο και έγινε.

Advertisements