Πουθενά-Εθνικό Θέατρο

Εθνικό Θέατρο

Πουθενά

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009- Εθνικό Θέατρο (Κτίριο Τσίλερ)

Άνηκα στους θεατές που δεν ήξεραν τι ακριβώς συνέβαινε στο κτίριο Τσίλερ, είχα όμως την υπόδειξη των φίλων μου να προτιμήσω τη δεύτερη παράσταση των 21:45. Έτσι, περιμένοντας για πολλή ώρα στην ουρά, για να μπω από την πόρτα των παρασκηνίων, βρέθηκα να στέκομαι σε έναν άδειο χώρο που πίστευα ότι ήταν πίσω από τη σκηνή. Και ξαφνικά, ο τοίχος σηκώθηκε και βρέθηκα μαζί με τους συν-θεατές μου πάνω στη σκηνή με τους θεατές της προηγούμενης παράστασης να μας χειροκροτούν.

Αυτή η μείξη των ορίων θεατή και ηθοποιού είναι ένα στοιχείο πολύ ενδιαφέρον, ιδιαίτερα αν γίνεται ξαφνικά. Δημιουργεί μία αίσθηση «συνεργασίας» και κάνει το θέαμα να αφορά τον θεατή, αφού μετέχει σε αυτό. Και κάπου εκεί τελειώνει αυτή η αίσθηση. Το υπόλοιπο θέαμα είναι εντελώς ασαφές. Ο ίδιος ο Παπαιωάννου δηλώνει σε συνέντευξή του ότι επιτέλους κατάφερε να κάνει μία παράσταση «χωρίς θέμα, χωρίς μουσική, χωρίς ρόλους»(εφημερίδα Free Sunday, 8-11-2009). Κι αυτό είναι εμφανές. Η πλήρης απουσία νοηματικού άξονα θα μπορούσε να μετονομάσει την παράσταση από «Πουθενά» σε «Τίποτα». Μία όμορφη και γνώριμη εικαστικά σύνθεση εικόνων, που θύμιζε αρκετές φορές τις σκηνές πλήθους ή τους μοναχικούς περιπάτους πάνω στη σκηνή των πρωταγωνιστών του Castellucci, όπως τους είδαμε το καλοκαίρι, αλλά και τις συνθέσεις του video artist Bill Viola. Και που δεν κατέληγε πουθενά. Δεν είναι ότι αυτό που παρουσιαζόταν δεν ήταν ωραίο, το ερώτημα είναι όμως, αν ήταν αρκετό.

Θα έλεγε κανείς ότι όσο «παίζουν» οι χορευτές του Παπαϊωάννου, άλλο τόσο « παίζουν» και οι μηχανισμοί της σκηνής. Κάποιες στιγμές αναρωτιέται κανείς αν παρακολουθεί μία επίδειξη των δυνατοτήτων της σκηνής, αλλά αυτό δημιουργεί ταυτόχρονα και τις συνθήκες για να δράσουν οι ικανοί χορευτές της ομάδας. Σε ένα άλλο επίπεδο, θα μπορούσε να αφορά την σχέση του ανθρώπου και της μηχανής ή ακόμα και την πάλη ενάντια σε κάτι που επιβάλλεται. Το θετικό είναι ότι είναι ανοιχτό στην προσωπική ερμηνεία του καθενός, το αρνητικό ότι η πλήρης απουσία νοηματικού μανδύα κουράζει και δημιουργεί αμφιβολίες. Το θέαμα είναι ανοιχτό στην οποιαδήποτε προσωπική προσέγγιση.

Κλείνοντας, θα πρέπει να αναφερθεί οπωσδήποτε η καταπληκτική σκηνή της συλλογικής  απέκδυσης του ζευγαριού από μία σειρά χέρια, μία σκηνή ιδιαίτερης ομορφιάς που θα δυσκολευτούμε να ξεχάσουμε.

Ταυτότητα της παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου
Εικαστικός συνεργάτης – Σκηνικός σχεδιασμός: Ζάφος Ξαγοράρης
Μουσική σύνθεση – Ηχητικός σχεδιασμός: Coti K.
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος
Κοστούμια: Θάνος Παπαστεργίου

Συμμετείχαν οι χορευτές: Προκόπης Αγαθοκλέους, Πάνος Αθανασόπουλος, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αντώνης Βαής, Νίκος Δραγώνας, Μανόλης Θεοδωράκης, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Γιώργος Καφετζόπουλος, Ευριπίδης Λασκαρίδης, Tadeu Liesenfeld, Κωνσταντίνος Μαραβέλιας, Γιώργος Μάτσκαρης, Γιάννης Μίχος, Μαρία Μπρέγιαννη, Ίλια Ντετσάβες – Πόγκα, Χρήστος Παπαδόπουλος, Γιάννης Παπακαμμένος, Σίμος Πατιερίδης, Άρης Πλασκασοβίτης, Ευαγγελία Ράντου, Ηλίας Ραφαηλίδης, Καλλιόπη Σίμου, Διογένης Σκαλτσάς, Συμεών Τσακίρης, Σοφία Τσιαούση, Altin Huta.

Advertisements