Το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου στο Studio Μαυρομιχάλη-Σειρά συζητήσεων

Το Κιβώτιο (1974) είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Στο θέατρο ανεβαίνει φέτος για πρώτη φορά, από τις 4 Δεκεμβρίου 2015, στο Studio Μαυρομιχάλη, σε μορφή θεατρικού μονολόγου, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή και Κλεοπάτρας Τολόγκου, με τον Φώτη Μακρή στον ρόλο του αφηγητή.

Kivotio1Το έργο
Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας.

Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει, το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Αυτές οι αναφορές, αποτελούν το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. Το μυθιστόρημα ερμηνεύθηκε από αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.

Σειρά συζητήσεων με αφορμή το Κιβώτιο
Εμφύλιος, Επανάσταση, προσδοκία, διάψευση, προδοσία. Με άξονα τα θέματα που αναπτύσσονται στο μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου, ο Θεατρικός Οργανισμός “Νέος Λόγος”, το Studio Μαυρομιχάλη και ομάδα θεατρολόγων, διοργανώνουν σειρά συζητήσεων, που θα ακολουθούν κάθε παράσταση του Κιβωτίου.

Κάθε Παρασκευή, μετά το πέρας της παράστασης, στο Studio Μαυρομιχάλη θα βρίσκεται  μια προσωπικότητα από διαφορετικό κάθε φορά χώρο της δημόσιας ζωής, όπως την πολιτική, τις τέχνες, τη δημοσιογραφία, τις επιστήμες. Με βάση την εισήγηση του εκάστοτε καλεσμένου, θα ακολουθεί συζήτηση με την συμμετοχή του κοινού. Σκοπός αυτών των συζητήσεων είναι η προσέγγιση του έργου από λογοτεχνική και ιστορική σκοπιά, η ανάλυση των πολιτικών του προεκτάσεων και ο συσχετισμός των θεμάτων που θίγει, με την σύγχρονη Ελληνική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Η είσοδος στη συζήτηση θα είναι δωρεάν για το κοινό που θέλει να την παρακολουθήσει.

Η έναρξη των συζητήσεων έγινε την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015, με καλεσμένο στο Studio Μαυρομιχάλη, τον συγγραφέα και κριτικό θεάτρου, πρόεδρο της Επιτροπής Θεάτρου και Χορού, Λέανδρο Πολενάκη. Στην δεύτερη συζήτηση, στις 18 Δεκεμβρίου, καλεσμένος ήταν ο συγγραφέας και δημοσιογράφος, Περικλής Κοροβέσης.

Στην τρίτη συζήτηση, την Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου, εισηγητής θα είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας. Τη συζήτηση θα συντονίσει η θεατρολόγος Μάρθα Κοσκινά.

Το πρόγραμμα των καλεσμένων για τον μήνα Ιανουάριο θα ανακοινωθεί σύντομα.

Kivotio2Συντελεστές:
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής, Κλεοπάτρα Τολόγκου
Σκηνογραφία : Διονύσης Μανουσάκης
Μουσική : Γιώργος Νινιός

Παίζει ο Φώτης Μακρής

Ομάδα θεατρολόγων : Μελίνα Πλαστή, Εύη Κουκοράβα, Μάρθα Κοσκινά.

Blog παράστασης: http://kivotio.tumblr.com/

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Παρασκευή  στις 21.00

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 10 ευρώ, φοιτητικό, κάτω των 25 ετών και άνω των 65 ετών 8 ευρώ, άνεργοι, ατέλειες : 5 ευρώ

Διάρκεια: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων, τηλ. 2106453330

Advertisements

Θέατρο του Καταπιεσμένου: Το θέατρο ως κοινωνικό εργαλείο

Το Θέατρο του Καταπιεσμένου ακούγεται περίεργα. Δεν κάνει σαφή τον χαρακτήρα και τις προθέσεις του από την αρχή. Ο θεατής που θα επιλέξει να δει πρώτη φορά παράσταση του είδους, μπορεί και να σοκαριστεί από το πόσο ενάντια στις ισχύουσες θεατρικές συμβάσεις είναι. Κι όμως, το Θέατρο του Καταπιεσμένου (Θ.τ.Κ. εφ’ εξής) γνωρίζει τεράστια ανάπτυξη στις μέρες μας τόσο στο εξωτερικό, όσο και στη χώρα μας. Κατ’ ουσίαν κοινωνικό και παρεμβατικό θέατρο, η εξάπλωσή του δείχνει πόσο ανάγκη έχει το κοινό να συζητήσει, να ερευνήσει, να βρει λύσεις στα προβλήματα που το απασχολούν. Πώς μπορεί να περιγράψει κανείς το Θ.τ.Κ. για να γίνουν όλα αυτά πιο κατανοητά;  Ίσως μέσω των διαφορών από το «κανονικό» θέατρο.

Στο Θ.τ.Κ. δεν παίζουν επαγγελματίες ηθοποιοί. Ο θίασος αποτελείται από μία ομάδα απλών ανθρώπων, που τους απασχολεί ένα κοινωνικό ζήτημα, έχουν υποστεί λόγω αυτού κάποια καταπίεση και αναζητούν λύση. Το Θ.τ.Κ δε στηρίζεται στο ταλέντο, αλλά στην εγγενή θεατρικότητα του καθενός. Το κείμενο της παράστασης δημιουργείται από τα μέλη της ομάδας και βασίζεται στα βιώματά τους, έτσι ώστε να εκφράζει καλύτερα το πρόβλημα. Η παράσταση, που εμψυχώνεται από έναν επί σκηνής σκηνοθέτη, τον Τζόκερ όπως ονομάζεται, δεν παίζεται σε θεατρικούς χώρους (όχι ότι αυτοί αποκλείονται) και μπορεί να μεταφερθεί παντού, από δρόμους και πλατείες, μέχρι σπίτια. Μπορεί να μην υπάρχουν σκηνικά, παρά μόνο στοιχειώδη σκηνικά αντικείμενα και υποτυπώδη κοστούμια. Και η ιστορία τους έχει πάντα κάποιους βασικούς ήρωες: τον Καταπιεστή, αυτόν δηλαδή που ασκεί την βία/εξουσία, το Θύμα που την υφίσταται και τον Καταπιεσμένο, ο οποίος αναγνωρίζει το πρόβλημα και θέλει να αντιδράσει, αλλά δεν ξέρει πώς. Η ομάδα Θ.τ.Κ. ουσιαστικά παρουσιάζει στο κοινό της το άλυτο πρόβλημα και το καλεί να βρουν μαζί  λύσεις. Και η διαδικασία είναι απλή: η παράσταση παίζεται δύο φορές. Τη μία φορά ολόκληρη, μέχρι το σημείο του αδιεξόδου, όταν η εύρεση λύσης είναι επιτακτική. Τη δεύτερη φορά που παίζεται, οποιοσδήποτε από το κοινό μπορεί να σηκώσει το χέρι του, να φωνάξει «στοπ» και να αντικαταστήσει στη σκηνή τους χαρακτήρες, έτσι ώστε πρακτικά να δοκιμάσει τη λύση που έχει στο μυαλό του. Είναι σαν να μπορεί ο καθένας να «προβάρει» τις ιδέες του, πριν τις εφαρμόσει. Η παράσταση του Θ.τ.Κ. μπορεί να κρατήσει πολλές ώρες, κάποιες φορές και μέρες, μέχρι οι συμμετέχοντες, ηθοποιοί και κοινό, να καταλήξουν στην καλύτερη λύση.

Μάθημα του Θεάτρου του Καταπιεσμένου στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο

Μάθημα του Θεάτρου του Καταπιεσμένου στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο

«Ο στόχος του Θ.τ.Κ. είναι κοινωνικός, όχι καλλιτεχνικός», λέει η Χριστίνα Ζώνιου, που διδάσκει Θ.τ.Κ. στα πλαίσια του μαθήματος της υποκριτικής, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο. «Το θέατρο αυτό απευθύνεται στους πάντες. Σκοπός είναι το κοινό να δοκιμάσει πολλές λύσεις, που ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να σκεφτεί. Στην πραγματική ζωή, μπορεί ο καθένας να έχει σκεφτεί μόνο μία λύση ή να έχει αποτύχει να λύσει το πρόβλημά του». Και το κοινό ανταποκρίνεται στο κάλεσμα να ανέβει στη σκηνή; Η Χ. Ζώνιου μας πληροφορεί πως ίσως ένας-δύο πρώτοι θεατές να είναι πιο διστακτικοί, όμως μετά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όσο για ζητήματα τεχνικής, οι ηθοποιοί πρέπει να είναι έτοιμοι για τις αντικαταστάσεις που θα επακολουθήσουν από το κοινό και χρειάζεται τέτοια προετοιμασία, που πλέον το Θ.τ.Κ. είναι μάθημα σε σχολές υποκριτικής στο εξωτερικό. «Το Θ.τ.Κ. θεωρείται η τέλεια ένωση Μπρεχτ και Στανισλάβσκι», μας λέει η Χ.Ζώνιου.

Augusto Boal, ο εμπνευστής του Θεάτρου του Καταπιεσμένου

Augusto Boal, ο εμπνευστής του Θεάτρου του Καταπιεσμένου

Το Θ.τ.Κ. έχει πίσω του πολύ μεγαλύτερη ιστορία απ’ ό,τι φανταζόμαστε και ιδιαίτερα μεγάλο θεωρητικό υπόβαθρο. Ο εμπνευστής του είδους, ο Augusto Boal (1931-2009), ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 να περιοδεύει με τον θίασό του στη χώρα του τη Βραζιλία, αρχικά παρουσιάζοντας «κανονικές» παραστάσεις. Κάποια στιγμή, περιοδεύοντας στις επαρχίες όπου οι θεατές υφίσταντο μεγάλη καταπίεση από τους φεουδάρχες και το καθεστώς, κατάλαβαν πως καλό θα ήταν τα έργα που θα ανεβάζουν να προέρχονται από τη ζωή των θεατών τους. Φυσικά τότε, οι καταπιεστές ήταν πολύ πιο εμφανείς, ήταν οι φεουδάρχες, ο δικτάτορας, ο ιερέας και όλο το σκληρό κατεστημένο. Στις παραστάσεις που έδιναν στους αγρότες γεννήθηκε η ιδέα του θεάτρου που δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις. Ο Boal αποφάσισε να δείχνει την παράσταση μέχρι το σημείο του προβλήματος, μέχρι τη στιγμή που να μπορεί να κινητοποιήσει, χωρίς όμως να λέει στους χωρικούς τι να κάνουν. Ο Boal ήθελε να κάνει το κοινό τους να αναγνωρίσει τις αρχές της καταπίεσης, προσφέροντας έναν καθρέφτη στην κοινωνία. Σιγά-σιγά έφτασε και μέχρι την ιδέα να σηκώνεται το κοινό και να αντικαθιστά του ήρωες, ώστε να δοκιμάζει λύσεις. Έτσι, χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές από πολλά είδη θεάτρου (γνωστό και ως δέντρο του Θ.τ.Κ.), κατάφερε να αναπτύξει αυτό το νέο είδος, που το 1973 ονόμασε Θέατρο του Καταπιεσμένου, με σκοπό την ενδυνάμωση των θεατών έναντι όσων τους ταλαιπωρούν και όσων θέλουν να αλλάξουν. Από τότε, το Θ.τ.Κ. έχει διαδοθεί σε όλο τον κόσμο, έχει ενσωματωθεί στις θεατρικές παραδόσεις των χωρών που παίζεται και εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο.

Θέατρο του Καταπιεσμένου στους δρόμους του Νεπάλ

Θέατρο του Καταπιεσμένου στους δρόμους του Νεπάλ

Στην εποχή μας, εποχή έντονης κρίσης σε πολιτισμικό και κοινωνικό επίπεδο, το Θ.τ.Κ. αγκαλιάζει τον ακτιβισμό και γίνεται ουσιαστικό εργαλείο παρέμβασης. Η συμμετοχή των ανθρώπων στις παραστάσεις είναι μεγάλη, καθώς έχουν την ασφάλεια να δράσουν ή όπως λέει ο Boal «να κάνουν πρόβα». Η πιο γνωστή ομάδα Θ.τ.Κ. στην Ελλάδα είναι η Ακτιβιστική Ομάδα του Θεάτρου του Καταπισμένου, που ξεκίνησε απ’ του κόλπους της Διεθνούς Αμνηστίας και που φέτος συμπληρώνει 4 χρόνια ζωής. Οι δύο παραστάσεις που έχει παρουσιάσει ως τώρα, με τίτλο Μικρές Σκηνές Καθημερινής Βίας Ι και Μικρές Σκηνές Καθημερινής Βίας ΙΙ, έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ, σχολεία, κέντρα απεξάρτησης, κατασκηνώσεις, πολιτιστικά κέντρα, καταλήψεις και θέατρα. Έχουν γίνει προτάσεις κι έχουν προκύψει πραγματικές λύσεις για προβλήματα όπως η αδυναμία απόκτησης ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών στην Ελλάδα, ο ρατσισμός και η βία από τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής. Τον Σεπτέμβριο του 2013, στην Αγία Άννα Ευβοίας, έγινε η πρώτη θεατρική κατασκήνωση Θ.τ.Κ., στην οποία συμμετείχαν όλες οι ελληνικές ομάδες του Θ.τ.Κ, από Αθήνα, Πάτρα, Ναύπλιο και Τρίκαλα, διοργάνωση που δείχνει την εξάπλωση του είδους στη χώρα μας και τη δημοφιλία του. Όσοι επιθυμούν να ακολουθήσουν τη δράση της ομάδας και να παρακολουθήσουν από κοντά παράσταση μπορούν να ενημερώνονται από την ιστοσελίδα του Θ.τ.Κ. στην Ελλάδα (http://theatreoftheoppressedgreece.wordpress.com).

Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2014 στην εβδομαδιαία εφημερίδα Σύγχρονη Έκφραση.

 

 

Θεατρικό μουσείο – Ξεχνώντας το ελληνικό θέατρο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 1 της εβδομαδιαίας εφημερίδας Σύγχρονη Έκφραση (21/12/2013)

Ξεχνώντας το ελληνικό θέατρο
Tο κλείσιμο του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου ή όπως το λένε οι περισσότεροι απλά του Θεατρικού Μουσείου, είναι ένα θέμα που απασχόλησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα τον ελληνικό τύπο -κυρίως τον έντυπο- και μετά απλά ξεχάστηκε. Το Μουσείο αδυνατεί να λειτουργήσει εξαιτίας της παύσης της χρηματοδότησής του από το Υπουργείο Πολιτισμού και την τελευταία τριετία υπολειτουργεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καθίσταται αδύνατη η έρευνα. Τι γίνεται με τη συλλογή των δεδομένων τώρα που το Μουσείο δε λειτουργεί, αλλά και συντήρηση του σπανιότατου και μοναδικού αρχείου του; Πώς μπορεί κάποιος φοιτητής από τα τέσσερα τμήματα θεατρολογίας της Ελλάδας ή οποιοσδήποτε ερευνητής να εκπονήσει την έρευνά του και να τεκμηριώσει τα δεδομένα του; Το κενό που αφήνει πίσω του το κλείσιμο του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου είναι πραγματικά δυσαναπλήρωτο και επηρεάζει καθοριστικά την επιστημονική μελέτη και παραγωγή επιστημονικού λόγου στην Ελλάδα.

1419957_10151997541563934_1814794465_nΜια μικρή αναδρομή
Το Θεατρικό Μουσείο είναι φορέας με μακρά ιστορία. Ιδρύθηκε το 1938 από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και από τότε δεν σταμάτησε να πλουτίζει το αρχείο και τις συλλογές του. Στους χώρους του, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στην οδό Ακαδημίας 50,  εκτίθονταν κοστούμια, μακέτες και θεατρικά αντικείμενα. Σημαντικότατο όμως ήταν και το αρχείο του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου: θεατρικά προγράμματα, αποκόμματα δημοσιευμάτων, φωτογραφικό υλικό, βιντεοσκοπημένες παραστάσεις , ενημερωμένη βιβλιογραφία θεατρικών έργων και θεατρολογικών μελετών. Εκεί μπορούσε ο ερευνητής να χρησιμοποιήσει τη βάση δεδομένων για να έχει στοχευμένα αποτελέσματα στην έρευνά του και να βρει σπάνιο υλικό τεκμηρίωσης. Γενιές θεατρολόγων, θεατρόφιλων και συγγραφέων πέρασαν ώρες και μέρες ερευνώντας το θεατρικό παρελθόν, τόσο στο Θεατρικό Μουσείο στην οδό Ακαδημίας και στη Θεατρική Βιβλιοθήκη που είχε μεταφερθεί στην οδό Καραμανλάκη στα Πατήσια, λόγω έλλειψης χώρου.

Είχε αρχίσει να γίνεται λόγος για τις δυσκολίες της συντήρησης του Μουσείου αρκετό καιρό πριν από το κλείσιμό του. Μάλιστα το 2010 ο τότε δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης είχε υποσχεθεί πως θα παρέχει στο Μουσείο έναν νέο χώρο στέγασης στην οδό Μητροπόλεως, που θα μείωνε αρκετά το κόστος λειτουργίας του, αλλά και τα προβλήματα που προέκυπταν στην συντήρηση του υλικού εξαιτίας του εντελώς ακατάλληλου περιβάλλοντος (η υγρασία δημιουργούσε τεράστια φθορά). Το σχέδιο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε και αργότερα, την άνοιξη του 2011, έγινε λόγος για μεταστέγασή του στο Πάρκο Ελευθερίας. Ταυτόχρονα, και προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτό, γινόταν προσπάθεια να βρεθεί λύση για την κάλυψη των χρεών του Μουσείου, μέσω τροποποιήσεων στη νομική μορφή του και επιχορηγήσεων που δε δόθηκαν ποτέ. Οι υπάλληλοι του Μουσείου προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, συλλέχθηκαν υπογραφές για να αποφευχθεί το χειρότερο, γράφτηκαν άρθρα κι όμως τίποτα δεν έγινε. Στις αρχές του 2013 το Μουσείο μπήκε σε ειδικό κωδικό του Υπουργείου, για επιδότηση ύψους 254.000 ευρώ για το τρέχον έτος. Παράλληλα, το προσωπικό του μουσείου μειώθηκε στο μισό, λόγω αποχωρήσεων και συνταξιοδοτήσεων και οι εναπομείναντες υπάλληλοι σχεδίασαν τη λειτουργία του μουσείου ώστε να καλύπτεται από το ποσό της επιδότησης. Γι αυτό το λόγο μάλιστα, αποφάσισαν να μειώσουν τους μισθούς τους στο μισό, προκειμένου να είναι βιώσιμη η λύση. Παρ’ όλα αυτά, τα μόνα χρήματα που έχουν δοθεί από το Υπουργείο είναι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του 2011 και οι υπάλληλοι συνεχίζουν απλήρωτοι από τις αρχές του 2012. Το μεγαλύτερο ζήτημα όμως, αυτό που φρενάρει τις διαδικασίες, είναι οι οφειλές προς το ΙΚΑ, θέμα για το οποίο ο πρόεδρος Κώστας Γεωργουσόπουλος βρίσκεται συχνά στα δικαστήρια.  Η ενημέρωση του υλικού έχει σταματήσει, δεν συλλέγονται πια κριτικές και προγράμματα και δεν γίνονται μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων. Φυσικά δεν ενημερώνεται και η βάση καταγραφής παραστάσεων.

Ένας ερευνητής που θέλει να χρησιμοποιήσει το αρχείο του Θεατρικού Μουσείου θα πρέπει να βρει τηλεφωνικώς τους εργαζόμενους, να έρθει σε επαφή μαζί τους ζητώντας πολύ συγκεκριμένα στοιχεία, ώστε να κλείσει ραντεβού και να εξυπηρετηθεί σε συγκεκριμένες ώρες. Η ιστοσελίδα του Μουσείου, όπου επίσης κάποιος εύρισκε υλικό, δε λειτουργεί. Με λίγα λόγια δεν μπορεί κάποιος να αφιερώσει τον χρόνο που χρειάζεται για την έρευνά του και άρα αυτή η έρευνα δεν μπορεί να έχει μεγάλο εύρος. Ο ερευνητής θα πρέπει να καταφεύγει σε πλάγιες οδούς, που δεν μπορούν να του διασφαλίσουν πληρότητα. Η θεατρική βιβλιοθήκη είναι επίσης κλειστή και ανοίγει μόνο αν κάποιος ζητήσει κάτι συγκεκριμένο και φυσικά δε λειτουργεί καθόλου ο εκθεσιακός χώρος του Μουσείου.

Οι ερευνητές
Η Αγαθή Τέλη είναι μία περίπτωση ερευνήτριας που στάθηκε τυχερή της και κατάφερε να ολοκληρώσει την έρευνά της, παρά τις αντίξοες συνθήκες. Εκπονώντας την διπλωματική της εργασία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ήρθε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2011 για να βρει αποκόμματα τύπου και θεατρικά προγράμματα. Το προσωπικό του Μουσείου είχε ήδη προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας, παρόλα αυτά, έχοντας επίγνωση των προβλημάτων που δημιουργούνται, την εξυπηρέτησε κανονικά. «Ήταν πολύ ευγενικοί και προσπαθούσαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο ώστε να μην χρειαστεί να ξανακατέβω στην Αθήνα. Αν δεν ήταν αυτοί δεν θα μπορούσα να τελειώσω την έρευνα», λέει η Αγαθή.

1468335_10151997541568934_349606824_oΗ Ιωάννα Αλεξανδρή, διδακτορική φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχει συναντήσει πολλές δυσκολίες στην έρευνά της. Το θέμα της έχει να κάνει με την «όψη» του θεάτρου και θα χρειαστεί αναπόφευκτα βιντεοσκοπημένες παραστάσεις και φωτογραφικό υλικό. «Το γεγονός ότι δε λειτουργεί το Θεατρικό Μουσείο θα με αναγκάσει στην αναζήτηση αυτών των παραστάσεων μέσω άλλων οδών (από θέατρα, συντελεστές κλπ), κάτι που είναι οπωσδήποτε χρονοβόρο και δυσλειτουργικό», λέει η Ιωάννα, ενώ όσον αφορά την εύρεση θεατρικών έργων, γνωρίζει πως υπάρχουν κάποια που δε θα βρει ποτέ, καθότι είναι ανέκδοτα και υπάρχουν μόνο στη Θεατρική Βιβλιοθήκη.  «Αυτός είναι ένας λόγος που με προσανατολίζει στο να τροποποιήσω το θέμα της διατριβής μου».

Η Τώνια Καράογλου είχε αναλάβει να δημιουργήσει για το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας μία βάση δεδομένων με φωτογραφίες, αποκόμματα και πληροφορίες που αφορούν την πρακτική του θεάτρου και την «όψη» της παράστασης, με σκοπό τoν εμπλουτισμό της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στο σχολείο πέραν της θεωρητικής διδασκαλίας τους ως κείμενο. Για όσο καιρό λειτουργούσε το Θεατρικό Μουσείο ήταν η κύρια πηγή της, μετά όμως η έρευνά της άρχισε να συναντά σημαντικές δυσκολίες. «Κατά πρώτον, όσον αφορά τα δημοσιεύματα, έπρεπε πια να καταφύγω σε άλλες βιβλιοθήκες, όπως αυτή της Βουλής, όπου αναγκαστικά διέτρεχα ολόκληρες τις εφημερίδες προκειμένου να βρω άρθρα του ενδιαφέροντός μου, αφού δεν υπήρχε πια η δυνατότητα να καταφύγω κάπου όπου θα φυλάσσονταν μονάχα τα θεατρικά δημοσιεύματα. Επιπλέον, προγράμματα και φωτογραφίες έμειναν πια απροσπέλαστα για μένα, και έπρεπε να τα αναζητώ με άλλους τρόπους (προσωπικά αρχεία, επαφές με καλλιτέχνες, ίντερνετ) ή απλώς να τα… ξεχάσω. Μέχρι αρκετά πρόσφατα, η ιστοσελίδα του Μουσείου μού προσέφερε λύσεις, καθώς ένα -πολύ μικρό, δυστυχώς- μέρος του φωτογραφικού και λοιπού αρχείου του ήταν διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή. Δυστυχώς, η ιστοσελίδα δεν λειτουργεί πια, οπότε πάει και αυτή η λύση…».

Και τώρα τι;
«Κάθε είκοσι ημέρες είμαι στα δικαστήρια για την εκδίκαση των χρεών. Οι δικαστές πλέον γελάνε», λέει ο Πρόεδρος του Θεατρικού Μουσείου Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Η δίκη πάει από αναβολή σε αναβολή και εν τω μεταξύ το ποσό του χρέους αυξάνεται». Παρά τις επίμονες πιέσεις και τα συνεχή τηλεφωνήματα στο Υπουργείο Πολιτισμού, δεν είχε οριστεί κανένα ραντεβού με την ηγεσία του μέχρι πρόσφατα. Το πρόσφατο ραντεβού δε, που είχε οριστεί για την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013, ακυρώθηκε λίγο πριν την ώρα συνάντησης.

Τα ζητήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Πρωτίστως, το γεγονός πως η πολιτεία δεν δίνει μία λύση για τη λειτουργία του επίσημου κέντρου μελέτης και έρευνας του θεάτρου, απαξιώνοντας την ιστορία του, την έρευνα ετών και την ανάγκη των ερευνητών. Επίσης, τι μπορεί να γίνει τώρα που η έρευνα έχει σταματήσει τα τελευταία χρόνια; Πώς θα καλυφθεί το κενό στην πληροφορία; Πότε θα μπορέσει το Μουσείο να λειτουργήσει ξανά όπως πριν; Η δυσλειτουργία του Μουσείου και η συμπεριφορά της πολιτείας είναι ενδεικτική για την γενικότερη πολιτική απέναντι σε ό,τι σήμερα θεωρείται «δευτερεύουσας ανάγκης» μέσα στην κρίση: αδιαφορία, απαξίωση και τελικά καταστροφή. Ας ελπίσουμε να μπορέσει στη συγκεκριμένη περίπτωση να διασωθεί με κάποιον τρόπο ο μοναδικός φορέας διαφύλαξης της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου.

Με αφορμή τις «Φυλακισμένες» στη Ρόδο: Τι είναι τελικά επαγγελματική παράσταση;

Φυλακισμένες
Δημοτικό Θέατρο Ρόδου
Κυριακή 19 Φλεβάρη 2012 

Έχω προβληματιστεί αρκετά σχετικά με το αν θα έπρεπε να εκφράσω από εδώ τη γνώμη μου για την παράσταση «Φυλακισμένες», που παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, από τη θεατρική ομάδα Πράξις. Η παράσταση ήταν σε σκηνοθεσία Κώστα Κατσουλάκη, έκανε πρεμιέρα στις 17 Φλεβάρη και συνέχισε για 6 παραστάσεις. Οι ενστάσεις μου αφορούν το αν θα πρέπει μία παράσταση με τόσο εμφανή ερασιτεχνισμό, να κριθεί με όρους ίσους με μία αμιγώς επαγγελματική. Ωστόσο, εφόσον κλήθηκα να πληρώσω αντίτιμο για να την παρακολουθήσω, θεωρώ ότι έχω δικαίωμα να γράψω την άποψή μου, αφού οι ίδιες οι βλέψεις τις ομάδας ήταν επαγγελματικές.

Χαρακτηριστική σκηνή της παράστασης.

Στο τεύχος 7 του περιοδικού Νησίδες και στο άρθρο με τίτλο «Μετά το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. τι;», ο υπογράφων Αυγουστίνος Τσιριμώκος συστήνει την ομάδα σαν ένα παρακλάδι της αστικής μη κερδοσκοπικής ομάδας Πράξις, η οποία λειτουργεί από το 1996, ωστόσο μόλις πρόσφατα λειτούργησε η επαγγελματική σκηνή της, παρουσιάζοντας (υποθέτω την περασμένη χρονιά) τις παραστάσεις Ένα λεύτερο ζευγάρι του Ντάριο Φο και Μην παίζεις με τα χώματα της Στέλλας Βλαχογιάννη. Βρίσκω ακόμα στο δελτίο τύπου, την αναφορά ότι το καλοκαίρι ανέβασε Το μεγάλο μας τσίρκο, αλλά μάλλον εδώ μπερδεύονται τα όρια ανάμεσα στις δύο ταυτότητες της ομάδας. Τη σκηνοθεσία των παραστάσεων της επαγγελματικής ομάδας αναλαμβάνει το πρώην μέλος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, Κώστας Κατσουλάκης. Και κάπου σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η συζήτηση για το τι εστί επαγγελματική παράσταση. Έχω συγκρουστεί κάποιες φορές για την έννοια του όρου. Αναφέρω χαρακτηριστικά το εξής περιστατικό από το παρελθόν: όταν μετά από μία πραγματικά καλή ερασιτεχνική παράσταση από το θεατρικό εργαστήρι ενός δήμου, πήγα να συγχαρώ τη σκηνοθέτη λέγοντάς της ότι πρόκειται για παράσταση που ξεπερνάει κατά πολύ τις ερασιτεχνικές, αυτή πραγματικά θίχτηκε. Η παράσταση δεν είναι ερασιτεχνική, μου απάντησε, γιατί εγώ το κάνω επαγγελματικά, πληρώνομαι από αυτό! Φυσικά οι ηθοποιοί της παράστασης ήταν ερασιτέχνες και η είσοδος ήταν ελεύθερη. Τι συνιστά, λοιπόν, κριτήριο για το αν μία παράσταση είναι επαγγελματική;

Κατά τη γνώμη μου, η σύσταση της ομάδας, αν δηλαδή αποτελείται από ανθρώπους που έχουν σπουδάσει και εργάζονται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος κλπ. και φυσικά το αν προσβλέπουν σε κάποιο οικονομικό όφελος από την καλλιτεχνική τους δραστηριότητα. Όταν οι άνθρωποι έχουν τη θεατρική ομάδα σαν χόμπυ και πραγματικά δεν έχει καμία σημασία το πόσο «καλοί» είναι σε αυτό που κάνουν, παρά μόνο συμμετέχουν σε μία παράσταση γιατί συμμετέχουν και στο θεατρικό εργαστήρι, τότε ένα βασικό στοιχείο του επαγγελματισμού λείπει. Στα θεατρικά εργαστήρια διδάσκουν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, επαγγελματίες σκηνοθέτες ή ηθοποιοί και κάποιες λίγες φορές, όταν είναι εφικτό, συνεργάζονται και επαγγελματίες σκηνογράφοι και ενδυματολόγοι, ίσως και φωτιστές. Παρόλα αυτά, η παράσταση παραμένει το πόνημα μίας ομάδας ανθρώπων που τυχαία βρεθήκαν και συνέχισαν.

Το σκηνικό της παράστασης, με τους χαρακτηριστικούς κόκκινους προβολείς.

Στις «Φυλακισμένες» υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στις ερμηνείες. Τόσο μεγάλο και ενοχλητικό, που προσωπικά αδυνατούσα να δω τις οποιεσδήποτε αρετές της σκηνοθεσίας, πέραν του ότι ήταν τολμηρή, όπως πραγματικά αρμόζει σε ένα τέτοιο έργο. Ιδιαίτερα όμως οι αντρικοί ρόλοι ήταν υπέρ το δέον προβληματικοί, σε βαθμό κάποιες στιγμές να δημιουργούνται κενά και να ακυρώνονται οι ερμηνείες των υπολοίπων (για παράδειγμα το «μην ταράζεστε, ηρεμήστε» που απευθυνόταν στον απαθέστατο και εντελώς ακίνητο και ανέκφραστο ιερέα). Η παράσταση είχε ένα ικανοποιητικό σκηνικό και επιβλητικούς φωτισμούς, οι οποίοι νομίζω σε κάποιο σημείο κούρασαν.

Μεγάλη επιτυχία της ομάδας ήταν ωστόσο, ότι το έργο των Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Βερόνικα Φερνάντεθ (σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ), τους οποίους γνωρίζουμε από άλλα έργα τους όπως το Τηλεφώνησε ο γιος σου, παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά στην Ελλάδα, που μπορεί να θεωρηθεί και κάτι σαν πρώτη, αφού η πρεμιέρα του έγινε από τους τελειόφοιτους της δραματικής σχολής Δήλος, το καλοκαίρι του 2010. Και χωρίς να ξεχνάμε το πόσο ελλειμματική είναι η θεατρική σκηνή στη Ρόδο, το γεγονός αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία της ομάδας.

Οι Hotel Proforma στην Ελλάδα

Η ομάδα  Hotel Proforma έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, παρουσιάζοντας την τελευταία της  παραγωγή Tomorrow, in a year, στις 8 και 9 Ιανουαρίου, στο θέατρο Παλλάς. Η σημαντική αυτή ομάδα, που δημιουργεί ιδιαίτερα και χαρακτηριστικά θεάματα, εδρεύει στη Δανία, αλλά έχει συνεργαστεί με καλλιτεχνικούς φορείς από την Ασία, την Αμερική και την Αυστραλία, καθώς εκτός από παραστάσεις δημιουργεί και θεάματα για μουσεία, δημαρχεία, δημόσια κτίρια με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική.

Η ομάδα δημιουργεί θεάματα που τα προσδιορίζει η ίδια ως μία ισορροπία «ανάμεσα στην τέχνη και τη μη-τέχνη, το θέατρο και το μη-θέατρο, τη φυσική και τη μετα-φυσική έκφραση». Για κάθε καινούρια παραγωγή συνεργάζονται καλλιτέχνες από διάφορους τομείς: performance, υποκριτική, αρχιτεκτονική, visual arts, μουσική, κινηματογράφο, χορό, φυσικές επιστήμες και digital media. Χαρακτηριστική στα θεάματα της ομάδας είναι η εξερεύνηση του χώρου με κάθε πιθανό τρόπο: «ο χώρος είναι συμπρωταγωνιστής», δηλώνουν.  Σε κάθε παραγωγή της ομάδας, οι συντελεστές είναι διαφορετικοί, κι έτσι δημιουργείται μία ξεχωριστή αίσθηση μοναδικότητα και νομαδικότητας.

Το Tomorrow, in a year είναι μία electo-opera που βασίζεται στη ζωή και τη θεωρία του Δαρβίνου. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά την «Προέλευση των ειδών«, οι Hotel Proforma ενώνουν το θέαμα με την πειραματική μουσική της σουηδικής ομάδας The knife για να εξερευνήσουν ένα νέο είδος όπερας. Πολλοί από τους ήχους που ακούγονται έχουν ηχογραφηθεί στη ζούγκλα του Αμαζονίου και στην Ισλανδία. Η μουσική γράφτηκε για καλλιτέχνες από τρεις διαφορετικούς τομείς: μια τραγουδίστρια όπερας, μια ποπ τραγουδίστρια και έναν ηθοποιό. Εκτός από αυτούς τους τρεις, επί σκηνής βρίσκονται και έξι χορευτές. Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη, σε αναλογία με τη δομή της  «Προέλευση των ειδών«.

Μέσα από τη συνεύρεση, λοιπόν, μουσικής, χορού, τραγουδιού, φωτισμών, και visual arts, η ομάδα μας παρουσιάζει την εξέλιξη των ειδών, αλλά και την εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης συμπεριφοράς, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο κόσμος μας μπορεί να περιέχει απίθανες ομοιότητες, αλλά και διαφορές. Μία πρόγευση από την παράσταση μπορείτε να πάρετε από το παρακάτω βίντεο.

Η προπώληση των εισιτηρίων στο Παλλάς έχει αρχίσει και οι τιμές ξεκινούν από 40 ευρώ.

Ο Γιώργος Σαχίνης μιλάει για το UrbanDig

urbandigΗ ομάδα Όχι Παίζουμε χρόνια τώρα επιλέγει να παρουσιάζει τις παραστάσεις της σε χώρους μη θεατρικούς. Η δράση της αυτή, το UrbanDig Project-Πρόγραμμα ανασκαφής φαντασμάτων πολιτισμού στη σύγχρονη πόλη, ξεκίνησε το 2006 με μια παράσταση αφιερωμένη στο έργο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στο ερειπωμένο σπίτι του στα Εξάρχεια, προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον σε κοινό και τύπο. Το UrbanDig2 ασχολήθηκε με τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, σε ένα κενό ισόγειο χωμένο μέσα στον βράχο του Στρέφη, που θύμιζε πολλά από το περιβάλλον της Κερένιας Κουκλας, που ήταν το υλικό εργασίας. Στη συνέχεια, το UrbanDig3 γοητεύτηκε από το διήγημα «Βυσσινί Τριαντάφυλλο» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, δημιουργώντας μία παράσταση που περιόδευσε σε τόπους που σχετίζονται με την έργο του (Βυζαντινό Μουσείο, Μουσείο Μπενάκη και Bios) και τη ζωή του (στον τόπο καταγωγής του, την Χίο, και στον Βύρωνα, στο σπίτι της Isadora Duncan).

Το τρέχον UrbanDig4 ασχολείται με τον Γεώργιο Βυζυηνό. Την άνοιξη του 2009 παρουσιάστηκε στο Ωδείο Αθηνών, τον τόπο δηλαδή που εργάστηκε πριν βρεθεί στο Δρομοκαϊτειο, η πρώτη εκδοχή του Μοσκώβ-Σελήμ, του τελευταίου του διηγήματος, με τη Τζίνα Θλιβέρη και τον Δημήτρη Μοθωναίο. Τώρα το φθινόπωρο, η ομάδα παρουσιάζει τη δεύτερη εκδοχή της παράστασης, με τον Όθωνα Μεταξά στη θέση του Δ.Μοθωναίου, και έχοντας προγραμματίσει μία σειρά συζητήσεων, μετά το τέλος της παράστασης(22:30) με ελεύθερη είσοσο, για να προσεγγίσει σφαιρικά το φάντασμα του Βιζυηνού. Η ομάδα ήδη σχεδιάζει το UrbanDig5, το οποίο θα ασχοληθεί με τον Διονύσιο Σολωμό και το αποσπασματικό του έργο «Ο Λάμπρος», εντός του 2010. Ο χώρος ακόμα ανιχνεύεται.

Ο σκηνοθέτης της ομάδας Όχι Παίζουμε, Γιώργος Σαχίνης, μίλησε στο theatereality για τις επιλογές της ομάδας και για το project UrbanDig.

Η ομάδα επιλέγει σταθερά να παρουσιάζει τη δουλειά της σε μη θεατρικούς χώρους και μάλιστα με έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα/ιστορία. Τι σημαίνει ακριβώς η επιλογή αυτή;

moshov2Σχέδον όλες οι παραγωγές της ομάδας τις οποίες χρηματοδοτεί η ίδια (με όποια βοήθεια από φορείς και ιδιώτες) ανήκουν στο UrbanDig Project (Ανασκαφή Φαντασμάτων Πολιτισμού στην Σύγχρονη Πόλη).  Είναι ένα πρόγραμμα δικής μας «περιπλάνησης» στην σύγχρονη πόλη που γίνεται με σκοπό να εμπνευστούμε από την ησυχία των φαντασμάτων του παρελθόντος της, που κατοικούν υπό το πολύβουο παρόν της.  Σε αυτό το πρόγραμμα, λειτουργούμε το θέατρο (ή καλύτερα το «θέαμα» δεδομένου του έντονου χορευτικού-εικαστικού-μουσικού χαρακτήρα της δουλειάς μας) ως σκαπάνη ανασκαφής λιγότερο γνωστών προσωπικοτήτων ή λιγότερο γνωστών ιστοριών του σύγχρονου πολιτισμού που σχετίζονται με την πόλη.  Παρουσιάζουμε παραστάσεις σε χώρους που σχετίζονται με τις προσωπικότητες και τις ιστορίες που εξερευνούμε.  Οι ίδιοι οι χώροι λειτουργούν ως οι «ενσαρκώσεις» αυτών των προσωπικοτήτων ή ιστοριών, δηλαδή οι χώροι μας ξεκλειδώνουν τις διαδρομές για να  συναντήσουμε τις προσωπικότητες αυτές και τις ιστορίες τους.   Για παράδειγμα, αν και ο Γ.Μ. Βιζυηνός δεν δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών Ρηγίλης αλλά στο Ωδείο Αθηνών Πειραιώς πριν καταλήξει στο Δρομοκαϊτειο, οι απέραντοι παγωμένοι διάδρομοι του Ωδείου Αθηνών και οι τόσες πόρτες – κελιά από διαφορετικές μουσικές που συναντά ο διαβάτης αυτών των διαδρόμων, ξεκλείδωσαν σε εμάς τον μοναχικό ταξιδιώτη Βιζυηνό, που βρίσκονταν πάντα εν μέσω διαδρομών, διαρκώς άπατρις, διαρκώς (αυτό-) εξόριστος.  Μας ξεκλείδωσαν την τρικυμία εν κρανίω του Βιζυηνού, τα χιλιάδες κελιά από ήχους, γλώσσες, φωνές, μνήμες, φύλλα, επιστήμες και άλλες επιρροές στο κεφάλι του, πριν καταλήξει στο παγωμένο Δρομοκαϊτειο.  Μια τρικυμία εν κρανίω που είναι λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό.

Γιατί η ομάδα δουλεύει πάνω σε λογοτεχνικά και όχι σε θεατρικά;

Η ομάδα δουλεύει τακτικά σε θεατρικά έργα.  Παραδείγματα είναι το «Εγκλήματα και Εγκλήματα» του Στριντμπεργκ με την Καρυοφιλιά Καραμπέτη και τον Μηνά Χατζησάββα, ο «Καλιγούλας» του Καμύ στο Εθνικό, το «και το μωρό μας κάνει επτά» της Πόλα Βόγκελ,  «Το Αίμα που Μαράθηκε» του Άκη Δήμου, ο «Θάνατος και η Κόρη» του Α.΄Ντόρφμαν στο Εθνικό κ.α.  Είναι αλήθεια ότι τα έργα στα οποία έχει αναλάβει την παραγωγή (και όχι μόνο την καλλιτεχνική ευθύνη) ανήκουν στο πρόγραμμα UrbanDig Project και αφορούν λογοτέχνες.  Πρόκειται για σύμπτωση.  Σκοπός του UrbanDig δεν είναι τόσο μια εμμονή στην μη θεατρική λογοτεχνία αλλά μια ανασκαφή «φαντασμάτων πολιτισμού της σύγχρονης πόλης».  Μέχρι στιγμής τα φαντάσματα αυτά είναι λογοτέχνες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα έτσι θα είναι.   Πάντως, η μικρή άσκησή μας στο να μετατρέπουμε λογοτεχνικά (μη θεατρικά) έργα σε έργα σκηνής μας έχει προπονήσει στην λειτουργία του δραματουργού.  Το κύριο βάρος της δραματουργικής σύνθεσης αναλαμβάνω συνήθως εγώ ως σκηνοθέτης και η Ειρήνη ως χορογράφος (όλες μας οι παραστάσεις είναι  χορογραφημένες), όμως όλη η ομάδα περνάει πολλές ώρες δραματουργικής ανάλυσης και προετοιμασίας.  Έχει ενδιαφέρον πώς η λειτουργία μας ως δραματουργοί εμποτίζεται από την τέχνη και επιστήμη του καθενός από μας (σκηνοθέτη, χορογράφου, εικαστικού, μουσικού, κοινωνιολόγου, ψυχολόγου) και άρα στο τραπέζι προσφέρονται διαφορετικές προσεγγίσεις.  Το κομμάτι της έρευνας (δραματουργικής) το μοιραζόμαστε μεταξύ μας, είναι όμως ένα κομμάτι στο οποίο ενδεχομένως να είμαστε ανοιχτοί για εξωτερικές συνεργασίες από ειδικότερους στον τομέα.

moshovΣε κάθε περίπτωση, το να ξεκινάς από ένα λογοτεχνικό μη-θεατρικό κείμενο σου κάνει σαφέστερη την αξία του κειμένου ως ΕΝΑ στοιχείο έμπνευσης, ΕΝΑ υλικό δημιουργίας της παράστασης.  Το σώμα, η μουσική, η εικόνα είναι άλλα στοιχεία εξίσου σημαντικά, στο θέατρο που κάνουμε στην «όχι παίζουμε». Για αυτό και οι παραστάσεις μας δεν αποτελούν «ανεβάσματα» λογοτεχνικών έργων (πιο «ανεβασμένα» είναι τα ίδια τα έργα στο χαρτί, δεν χρειάζονται «αναλήψεις» από κανέναν).  Αποτελούν συναντήσεις μας με τους λογοτέχνες.  Τα έργα μας παρουσιάζουν την δική μας αντίδραση πάνω στο έργο του λογοτέχνη, κάτι που ούτως η άλλως είναι αναπόφευκτο.  Το αποτέλεσμά μας επί σκηνής εκφράζει τον ίδιο τον διάλογό μας, ως νέοι της σύγχρονης πόλης, με τα φαντάσματα του χθες.  Από τον διάλογο αυτόν επιθυμούμε να προκύψει μια σκηνική έκφραση που θα μας δώσει τρόπο να μιλάμε για το σήμερα, να αναζητούμε το αύριο.

——————————————————————————————————————————————————————–

Το πρόγραμμα των βραδιών παρουσιάσεων-συζητήσεων μετά την παράσταση έχει ως εξής(στις 22:30 με ελεύθερη είσοδο):

6/11:  Έλενα Βόγλη – Θεατρολόγος & εκπρόσωπος Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ. του Υπουργείου Πολιτισμού:«Πρόγραμμα ArtLocus:  Όλος ο τόπος μια σκηνή»

9/11:  Γιάννης Σκοπετέας – Διδάκτωρ σκηνοθεσίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου-Δημήτρης Φιλιππίδης– Καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων στο Ε.Μ.Π.-Δημήτρης Δαμάσκος Επ. Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων-Δημιουργική ομάδα της ταινίας του Μουσείου Μπενάκη για την Αθήνα:«Για πέντε Διαμερίσματα και ένα μαγαζί: Η αρχιτεκτονική της Αθήνας, η κοινωνία της Αθήνας στις ελληνικές ταινίες»

13/11:  Φώτης Ιγνατίου – Πρόεδρος «Τεχνόπολις» & Αντιπρόεδρος του «Πολιτισμικού Οργανισμού»:«Το εργοστάσιο του γκαζιού μετατρέπεται σε εργοστάσιο πολιτισμού της Αθήνας»

14/11:  Κίμων Ρηγόπουλος – Ηθοποιός & Συγγραφέας:«Μοσκώβ – Σελήμ: λόγω τιμής και λόγω αίματος»

16/11:  Αιμιλία Παπαφιλλίπου – Εικαστικός:«FIXed in flux. Παγιωμένο εν ρευστώ: μια ιστορία για το Ε.Μ.Σ.Τ.»

20/11:  Μαριάνθη Κοτέα – Ιστορικός στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστήμιου:«Ρωμηός ή Έλληνας; Από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο Ελληνικό Κράτος»

21/11:  Στέλιος Κρασανάκης – Ψυχίατρος, Δραματοθεραπευτής, Σκηνοθέτης & Διευθυντής του Ινστιτούτου Δραματοθεραπείας ΑΙΩΝ:«Η τρέλα επί σκηνής»

22/11:  Θανάσης Σακελλαριάδης – Επ. καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων-Νίκος Σαραφιανός – Καθηγητής φιλόλογος & αρθρογράφος:«Η γλώσσα ως μέσο κατασκευής χαρακτήρων στο έργο του Βιζυηνού»

23/11:  Δάφνη Βιτάλη – Ιστορικός τέχνης & επιμελήτρια εκθέσεων. Βοηθός Επιμελήτρια στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Ε.Μ.Σ.Τ.):«Η έκθεση Διευρυμένες οικολογίες στους υπαίθριους δημόσιους χώρους που εκτείνονται γύρω από το Ωδείο Αθηνών»

27/11: Γιώργος Τζιρτζιλάκης – Αρχιτέκτονας & Επιμελητής εκθέσεων. Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας:«Φασματολογία Ερειπίου: Το Ωδείο Αθηνών του Γιάννη Δεσποτόπουλου»

28/11: Τάκης Σπετσιώτης – Συγγραφέας, Ποιητής & Σκηνοθέτης:«Αναζητώντας στοιχειωμένους χώρους του χθες στη σύγχρονη ανύποπτη πόλη(Αλεξάνδρεια  – Πειραιάς- Αστεροσκοπείο – Κηφισιά – οδός Δώρου και Σατωβριάνδου γωνιά – Ομόνοια)»

30/11:  Μάρω Καρδαμίτση – ΑδάμηΚαθηγήτρια Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ &Υπεύθυνη Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής Μουσείου Μπενάκη:«Τη μνήμη προσπαθώ να περισώσω σαν έσχατο δικαίωμα του ‘είναι’ μας:Το Ωδείο Αθηνών και ο Γιάννης Δεσποτόπουλος – Διάλογος με το παρελθόν και το μέλλον, μέσα από τα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη»

4/12: Μαρία Φαφαλιού – Συγγραφέας & Πρόεδρος της ΑΜΚΕ «Καλειδοσκόπιο»:«Πρέπει να γράψω την ιστορίαν σου: Καταγραφή μαρτυριών –έναυσμα για δράσεις κοινωνικής ένταξης»

5/12: Κατερίνα Δρακοπούλου – Καθηγήτρια Ιστορίας Θεάτρου και Δραματολογίας στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών:«Η Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και οι στόχοι για τη δημιουργία Εθνικού Θιάσου»

7/12:   Βάλτερ Πούχνερ – Καθηγητής Θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών & Συγγραφέας:«Ο Βιζυηνός και το θέατρο»

11/12:  Ομάδα «Αστικό Κενό»:«Το μονοπάτι στην πόλη»

12/12:  Πέπη Ρηγοπούλου – Καθηγήτρια Αισθητικής και Επικοινωνίας στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. του Πανεπιστήμιου Αθηνών & Συγγραφέας:«Στου Ψυρρή το δε ταγκό είναι ο χορός του μέλλοντος»

14/12:   Δέσποινα Ζευκιλή – Αρχισυντάκτρια του περιοδικού «Αθηνόραμα» & Κριτικός τέχνης (αναμένεται τίτλος)

18 /12:  Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική:«Η πόλη των ξένων»

19/12:   Λυδία Καρρά – Ιδρύτρια και εργάτρια της «Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού» & Σκηνοθέτης:«Μικρός Πολίτης – Πολιτιστικό Περιβάλλον – Μεγάλη Πόλη»

21/12:   Άρης Γαρουφαλής – Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών:«Ο Γεώργιος Βιζυηνός και το Ωδείο Αθηνών»

28/12:   Μισέλ Φάις – Συγγραφέας & Κριτικός λογοτεχνίας:«Γ. Μ. Βιζυηνός – Αυτοβιογραφία ενός άλλου»

Άπαιχτος Ιονέσκο στο Studio Μαυρομιχάλη

Ο θεατρικός Οργανισμός Νέος Λόγος ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1995 από τους ηθοποιούς Μελέτη Γεωργιάδη και Στέλλα Κρούσκα, την σεναριογράφο και σκηνοθέτη Μαίρη Ζαφειροπούλου, τον μουσικό επιμελητή, μεταφραστή και σκηνοθέτη Ιάκωβο Δρόσο και τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Φώτη Μακρή. Αργότερα προστέθηκαν και άλλα μέλη, ενώ η ομάδα συνέχιζε την ενδιαφέρουσα πορεία της, με έργα και συνθέσεις από το παγκόσμιο σύγχρονο ρεπερτόριο. Την περσινή χρονιά, ο Νέος Λόγος, συμπληρώνοντας 11 χρόνια ζωής, κατάφερε να αποκτήσει το δικό του θέατρο. Το Studio Μαυρομιχάλη είναι ένα νέο θέατρο στην Αθήνα, στο οποίο εκτός από τις δουλειές της ομάδας, φιλοξενούνται οι παραστάσεις νέων ομάδων και δημιουργών. Πέρσι είδαμε στο studio τρεις παραγωγές του Νέου Λόγου.

Φέτος η ομάδα, τιμώντας τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ευγένιου Ιονέσκο, ο Θεατρικός Οργανισμός “Νέος Λόγος”, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του, «Μακμπέτ», στο Studio Μαυρομιχάλη. Πρόκειται για ένα έργο της τελευταίας και πιο ώριμης περιόδου του Ιονέσκο, γραμμένο το 1972. Με αφορμή τον «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ, ο Ιονέσκο κάνει ένα καυστικό σχόλιο απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία του θεάτρου του παραλόγου.

Η πρεμιέρα της παράστασης είναι την Κυριακή 18 Οκτωβρίου.

Στοιχεία της παράστασης

Μακμπέτ 4

Συντελεστές :

Μετάφραση : Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής

Σκηνικά – κοστούμια : Πάρις Μέξης

Μουσική επιμέλεια Νίκος Βίττης

Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης

Βοηθός σκηνοθέτη : Κλεοπάτρα Τολόγκου

Παίζουν :

Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα, Δημήτρης Πλειώνης.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη : 21:15

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική Είσοδος (Κυριακή – Δευτέρα) : 20 ευρώ

Φοιτητικό – Νεανικό : 15 ευρώ

Κάθε Τρίτη γενική είσοδος : 12 ευρώ

Διάρκεια: 100 λεπτά