Ιππής- Θεατρική Διαδρομή

Αριστοφάνη Ιππής

Θεατρική Διαδρομή-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου- Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

 

2/7/2010 Επίδαυρος

Το πιο σύνηθες επιχείρημα για το ανέβασμα του Αριστοφάνη στις μέρες μας, είναι ότι «είναι τραγικά επίκαιρος». Νομίζω ότι προσωπικώς δεν έχω υπάρξει ποτέ θεατής σε παράσταση που να ισχύει περισσότερο το επιχείρημα αυτό. Το κοινό γελούσε, χειροκροτούσε, κουνούσε με πίκρα το κεφάλι, ακόμα και αναστέναζε όσο παρακολουθούσε την παράσταση.Ο Βασίλης Νικολαΐδης, έχοντας κάνει μία υπέροχη δραματουργική επεξεργασία πάνω στο κείμενο, όχι μόνο κατάφερε να φέρει στο σήμερα την ούτως ή άλλως «τραγικά επίκαιρη» αριστοφανική κωμωδία, αλλά μπόρεσε να κάνει το κοινό να αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα στο έργο και να γελάει με τα παθήματά του και τα χάλια του, αυτό δηλαδή που αποτελεί το ζητούμενο σε κάθε παράσταση αριστοφανικής κωμωδίας από την αρχαιότητα ως σήμερα. Έχοντας προσθέσει αρκετά εύστοχα χωρία από τη σύγχρονη πραγματικότητα στο έργο, όπως για παράδειγμα ένα καταπληκτικό τσιτάτο του Χαϊκάλη, αποκλειστικά φτιαγμένο από συνθήματα προεκλογικής καμπάνιας, ξεσηκώνει το κοινό και αποδεικνύει ότι δίκαια θεωρείται από τους πιο οξυδερκείς σκηνοθέτες μας.

Επίσης, δεν θυμάμαι να έχω πάει ποτέ σε παράσταση που το μεγαλύτερο χειροκρότημα να το αποσπά ο χορός. Όσο μεγάλο ρόλο και να παίζει ο χορός στην εξέλιξη και όσο και καλά να είναι διδαγμένος, για την πλειοψηφία του κοινού τα στάσιμα είναι απλώς κάποια μουσικά διαλείμματα που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν καταλαβαίνει κανείς τι ακριβώς τραγουδάνε. Ο χορός των Ιππέων ήταν όχι μόνο ενδιαφέρων, αλλά και απέπνεε όλη την αρχοντιά του ρόλου. Οι ηθοποιοί είχαν άριστες επιδόσεις τόσο στο χορό, όσο και στο τραγούδι. Το κοινό τους χειροκρότησε θερμότατα όχι μόνο στο τέλος, αλλά και μετά από κάποια στάσιμα.

Όσον αφορά τους πρωταγωνιστές της παράστασης, η υποκριτική ήταν μάλλον κλασική και αναμενόμενη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρόσδιδε στο σύνολο κάτι θετικό. Ο Νικολαΐδης εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις κωμικές δυνατότητες του Παύλου Χαϊκάλη και του Γιώργου Αρμένη, ωστόσο σε κάποιο σημείο αυτή η διαρκής κόντρα των ηρώων κούρασε, ίσως όμως δεν είχε και αρκετή βοήθεια από τη μετάφραση, που σε κάποια σημεία ξένιζε ως ιδιαιτέρως επιθετική. Ικανοποιητικός ήταν και ο Δήμος του Γιάννη Κοτσαρίνη και οι δούλοι των Σαμψών Φύτρου και Θύμιου Κούκιου, και ξεσηκωτική η Ειρήνη του Μανώλη Θεοδωράκη, αν και κάπως «εύκολη» σαν εύρημα (ο ηθοποιός ήταν μεταμφιεσμένος σε μία άκρως προκλητική γυναίκα).

Ο Γιάννης Μετζικώφ, έκανε καταπληκτική δουλειά στα κοστούμια, ωστόσο το σκηνικό ήταν…το γνωστό σκηνικό της αριστοφανικής κωμωδίας. Ένα οίκημα με πόρτες και μπαλκόνι, που έχουμε ξαναδεί πάμπολλες φορές και που χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα στην παράσταση. Ο Βασίλης Νικολαΐδης δικαίως σημειώνει ξεχωριστά τα ονόματα της συνθέτριας Αντιγόνης Τσολάκη και του χορογράφου Χρήστου Παπαδόπουλου, ως δύο νέα παιδιά που αξίζει να θυμόμαστε, καθώς όντως η δουλειά τους ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα και ίσως αυτό έδωσε και τόση ώθηση στην εμφάνιση του χορού.

Φεύγοντας από την παράσταση σκεφτόμουν ότι είναι πάντα καταπληκτική η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος έχει τόση ανάγκη το θέατρο. Οι Ιππής δεν είναι μόνο μία κλασική, αλλά καλοδουλεμένη παράσταση του καλοκαιριού αυτού. Είναι μία παράσταση που μας κάνει να σκεφτόμαστε πόσο ανάγκη έχει πια ο πολίτης το θέατρο.

Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Αντιγόνη Τσολάκη
Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος

Διανομή:
Αλλαντοπώλης: Παύλος Χαϊκάλης
Παφλαγόνας: Γιώργος Αρμένης
Δούλος Α’: Σαμψών Φύτρος
Δούλος Β’: Θύμιος Κούκιος
Δήμος: Γιάννης Κοτσαρίνης
Ειρήνη: Μανώλης Θεοδωράκης

Κορυφαίοι:  Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Αλμπέρτο Φάις, Θωμάς Γκάγκας, Δημήτρης Μόσχος, Πρόδρομος Τοσουνίδης

Χορός: Φοίβος Δουδούνης, Μανώλης Θεοδωράκης, Χρήστος Καρνάκης, Κωνσταντίνος Μυλώνης, Δημήτρης Παπαδάτος, Σάββας Μπαλτζής, Ορέστης Καρύδας, Κωνσταντίνος- Κάρολος Αρμένης

Advertisements