Άπαιχτος Ιονέσκο στο Studio Μαυρομιχάλη

Ο θεατρικός Οργανισμός Νέος Λόγος ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1995 από τους ηθοποιούς Μελέτη Γεωργιάδη και Στέλλα Κρούσκα, την σεναριογράφο και σκηνοθέτη Μαίρη Ζαφειροπούλου, τον μουσικό επιμελητή, μεταφραστή και σκηνοθέτη Ιάκωβο Δρόσο και τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Φώτη Μακρή. Αργότερα προστέθηκαν και άλλα μέλη, ενώ η ομάδα συνέχιζε την ενδιαφέρουσα πορεία της, με έργα και συνθέσεις από το παγκόσμιο σύγχρονο ρεπερτόριο. Την περσινή χρονιά, ο Νέος Λόγος, συμπληρώνοντας 11 χρόνια ζωής, κατάφερε να αποκτήσει το δικό του θέατρο. Το Studio Μαυρομιχάλη είναι ένα νέο θέατρο στην Αθήνα, στο οποίο εκτός από τις δουλειές της ομάδας, φιλοξενούνται οι παραστάσεις νέων ομάδων και δημιουργών. Πέρσι είδαμε στο studio τρεις παραγωγές του Νέου Λόγου.

Φέτος η ομάδα, τιμώντας τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ευγένιου Ιονέσκο, ο Θεατρικός Οργανισμός “Νέος Λόγος”, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του, «Μακμπέτ», στο Studio Μαυρομιχάλη. Πρόκειται για ένα έργο της τελευταίας και πιο ώριμης περιόδου του Ιονέσκο, γραμμένο το 1972. Με αφορμή τον «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ, ο Ιονέσκο κάνει ένα καυστικό σχόλιο απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία του θεάτρου του παραλόγου.

Η πρεμιέρα της παράστασης είναι την Κυριακή 18 Οκτωβρίου.

Στοιχεία της παράστασης

Μακμπέτ 4

Συντελεστές :

Μετάφραση : Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής

Σκηνικά – κοστούμια : Πάρις Μέξης

Μουσική επιμέλεια Νίκος Βίττης

Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης

Βοηθός σκηνοθέτη : Κλεοπάτρα Τολόγκου

Παίζουν :

Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα, Δημήτρης Πλειώνης.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη : 21:15

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική Είσοδος (Κυριακή – Δευτέρα) : 20 ευρώ

Φοιτητικό – Νεανικό : 15 ευρώ

Κάθε Τρίτη γενική είσοδος : 12 ευρώ

Διάρκεια: 100 λεπτά

Advertisements

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Το Θέατρο του Νέου Κόσμου είναι τόπος συνάντησης καλλιτεχνών»

Με βάση ποιον γνώμονα κινήθηκαν οι επιλογές που έχετε κάνει ως σήμερα και έχουν καταστήσει το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» μία από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας; Είναι θεωρείτε περισσότερο θέμα επιλογής ρεπερτορίου; Συνεργασίας με νέους ανθρώπους και ομάδες;

theodoropoulosΜάλλον ο γνώμονας δεν είναι αμιγώς θεατρικός. Έχει να κάνει περισσότερο με το ερώτημα: μέσα σε ποιες συνθήκες, με ποιες σχέσεις και με ποιους ανθρώπους με ενδιαφέρει να ζω και να κάνω θέατρο.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου δημιουργήθηκε όχι ως ένας χώρος αποκλειστικά δικής μου έκφρασης αλλά ως ένας χώρος όπου συναντιούνται καλλιτέχνες του θεάτρου, κυρίως νέοι, που λειτουργούν με ένα σύστημα αυτόνομων πυρήνων οι οποίοι μπορούν να γίνουν συγκοινωνούντα δοχεία όταν το θέλουν. Κι όλα αυτά συμπλέουν με τις δικές μου προσωπικές επιλογές.

Στα έργα που σκηνοθετώ εγώ υπάρχει πάντα πολιτική σκέψη. Πώς δηλαδή παρεμβαίνω μέσα από τη δουλειά μου ως ενεργός πολίτης στην κοινωνία που ζω. Και νομίζω πως είναι φανερό, από το πρώτο έργο που παίξαμε στον Νέο Κόσμο, τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου, ως το τελευταίο, το Σφαγείο του Ισραηλινού συγγραφέα Ιλάν Χατσόρ.

Στην ίδια λογική είναι η κινητή μονάδα που έχουμε δημιουργήσει τα τελευταία 7 χρόνια με δωρεάν παραστάσεις σε νοσοκομεία και ιδρύματα παίδων. Και βέβαια ο πυρήνας που τα τελευταία χρόνια κάνει παραστάσεις με μετανάστες ηθοποιούς που ζουν στην Ελλάδα.

Επίσης είναι σημαντικό για μας το ότι στο μέτρο των δυνατοτήτων μας μπορούμε και φιλοξενούμε “άστεγες” θεατρικές ομάδες μέσω συμπαραγωγών.

Γενικότερα μας ενδιαφέρει να ανοιγόμαστε σε καινούργια πρόσωπα και συνεργασίες, όπως και να ανοιγόμαστε εκτός Νέου Κόσμου και Αθηνών, με συμπαραγωγές με ΔΗΠΕΘΕ (Σέρρες, Πάτρα κλπ.)

Πολλές φορές συνεργάζεστε με μετανάστες (π.χ. «Ένας στου Δέκα») ή κάνετε θέατρο με  αλλοεθνείς («Τρωάδες» στην Αλβανία). Επίσης ανεβάζετε έργα με θέμα πολιτικό ή ιδιαίτερα ανθρωπιστικό (όπως το πρόσφατο «Σφαγείο»). Τι προσφέρει για εσάς ο καλλιτεχνικός διάλογος με τον «άλλον», τον «ξένο» στο θέατρο;

Όλη αυτή η κίνηση ανθρώπων και ιδεών μέσα σε ένα κλίμα οικειότητας και συνεργασίας ελευθερώνει σε μεγάλο βαθμό τις δημιουργικές δυνάμεις των ανθρώπων που συμμετέχουν. Θέλω να πιστεύω πως όλοι επωφελούνται με κάποιο τρόπο και πρώτος απ’ όλους εγώ. Κρατάμε τα όπλα μας ακονισμένα, και μακάρι να έχουμε το μυαλό να συνεχίσουμε έτσι. Με σοβαρότητα αλλά και χωρίς να παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Παίζοντας αλλά χωρίς τη σιγουριά ότι κατέχουμε το άθλημα.

Η συνέντευξη αυτή είναι αναδημοσίευση από το ενημερωτικό φυλλάδιο του ΠΕΣΥΘ (Αρ. φύλλου 65-Ιανουάριος 2009), για το οποίο και έγινε.

Σωτήρης Χατζάκης: «Το εξωτερικό μας προστατεύει από τις οργανωμένες συντεχνίες του θεάτρου»

Η Ελλάδα ως χώρος δράσης, προσφέρει τις απαραίτητες προϋποθέσεις στον δημιουργό για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του ή γίνεται το αντίστροφο, τα σχέδια διαμορφώνονται απ’ την πραγματικότητα;

Η Ελλάδα πάντα είναι ένας χώρος όπου μπορείς να βρεις ένα σπουδαίο κέντρο μέσα σου και γύρω σου για να αρθρώσεις τον θεατρικό σου λόγο. Δεν πιστεύω ότι είναι κλειστή και πρέπει να ανοιχτεί σώνει και καλά. Πιστεύω αντίθετα πως οτιδήποτε είναι αυστηρά τοπικό είναι και παγκόσμιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Επιτροπή υπό τον Μίλαν Κούντερα έβγαλε τον «Νεκρό Ταξιδιώτη» του Παπαδιαμάντη το καλύτερο ευρωπαϊκό διήγημα. Η Ελλάδα επειδή είναι σταυρωμένη ανάμεσα στην Ανατολή και στη Δύση, δε θα ‘πρεπε να χάσει ποτέ καμία από τις δύο αυτές ποσοστώσεις. Το ανατολικό στοιχείο το έχει και στην κυτταρική της μνήμη. Και το δυτικό, αρκετά. Πρέπει να ανοιχτεί στο κόσμο, να δει τι γίνεται έξω, γιατί δεν είμαστε κέντρο παραγωγής πολιτισμού, είμαστε στην περιφερειακή ζώνη ανάπτυξης πολιτισμού. Αλλά να μη γίνει αυτό από μόδα, ούτε από μιμητισμό ή ανάγκη να καταστρέψουμε ό,τι έχει οργανωθεί και αρθρωθεί εδώ ως παράδοση, αλλά ως μία ανάγκη που πηγαίνει την παράδοση μπροστά, αποσπώντας την από τη μουσειακή της κατάσταση, κάνοντάς την ενεργή και ζωντανή και δίνοντάς της καινούριες μορφές έκφρασης.

Σωτήρης Χατζάκης_high

Και όλες αυτές οι μετακλήσεις που γίνονται τελευταία;

Οι μετακλήσεις είναι και θετικές και αρνητικές. Όπως και στο ελληνικό θέατρο, έτσι και στις μετακλήσεις, βλέπουμε πάρα πολύ σοβαρό θέατρο, σημαντικό, αλλά και θεάματα που είναι αστεία, κωμικά και κωμικά εννοώ με την έννοια της έλλειψης σοβαρότητας, που θα μπορούσαν να τα παίζουν και ερασιτεχνικοί θίασοι δικοί μας και εκτός Αθηνών. Προχειρότητες, μεταμοντέρνες δηθενιές, πράγματα που έχουν αρθρωθεί στην Ευρώπη το ’70 και το ’80, τα βλέπουμε τώρα και ξαφνικά έρχονται και νομίζουμε ότι είναι καινούρια. Ναι στις μετακλήσεις, αλλά στις σοβαρές μετακλήσεις.

Ο «Προμηθέας» και το «Σαν τραγούδι μαγεμένο» ταξιδεύουν στην Κίνα. Αισθάνεστε ότι αυτό είναι ένα είδος αναγνώρισης για τη δουλειά σας;

Όχι, δεν το νιώθω αυτό. Την εργασία μου τη βλέπω ως μια διαδικασία καθ’ οδόν και αυτό σε απαλλάσσει και από το άγχος της παράστασης καθαυτό. Δηλαδή, η μία οδηγεί στην άλλη και παίρνει στοιχεία η μία από την άλλη, πάντα είναι μια παράσταση ή ένα υλικό που θα ξαναδώ. Δεν έχω το άγχος να αναγνωριστεί κάτι. Το είχα. Τώρα δεν το έχω, γιατί ξέρω ότι δεν είμαστε το κέντρο του θεατρικού σύμπαντος. Απλώς, το εξωτερικό μας προστατεύει, όποτε βγαίνουμε έξω, από τις οργανωμένες «συντεχνίες» που θάβουν ή ανυψώνουν τους καλλιτέχνες στην Ελλάδα. και από έναν ιστό ανθρώπων που θέλουν να έχουν μετοχές επί του παραγόμενου αποτελέσματος ή και άλλα οφέλη. Τα οποία εγώ δεν πρόκειται να τους δώσω ποτέ.

Η συνέντευξη αυτή είναι αναδημοσίευση από το ενημερωτικό φυλλάδιο του ΠΕΣΥΘ (Αρ. φύλλου 62-Μάιος 2008), για το οποίο και έγινε.

Ο Bill T. Jones για τον Abraham Lincoln

Ο Bill T. Jones για τον Abraham Lincoln

Fondly Do We Hope…Fervently Do We Pray

Fondly Do We Hope . . . Fervently Do We Pray1Το 2007 οι υπεύθυνοι του Ravinia Festival στο Ιλινόις της Αμερικής, ζήτησαν από τον Bill T. Jones να ετοιμάσει μία νέα παραγωγή για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Abraham Lincoln, το 2009. Ο Jones, μετά από προσωπική έρευνα, κατέληξε στην επιλογή του κειμένου του Lincoln “With malice towards none: with charity for all”, γραμμένο το 1865, καθώς το θεωρεί έναν καθρέφτη του σημερινού, γεμάτου κακία κόσμου. Συμπορευόμενος με τις ιδέες του Lincoln στο κείμενο και συνεπής προς την εικοσιπεντάχρονη πορεία του, με έντονο πάντα κοινωνικό χαρακτήρα, ζητάει με την παράσταση Fondly Do We Hope…Fervently Do We Pray, να μοιράζονται τα κοινωνικά αγαθά σε όλους. Καθώς επιλέχτηκε ο λόγος του Lincoln να ακούγεται καθαρά, εκτός από τους χορευτές της Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company, συμμετέχουν και αρκετοί ηθοποιοί. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Ravinia Festival στις 17 και 19 Σεπτεμβρίου 2009 και συνεχίζει σε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ιταλία και το Ισραήλ.

Ποιος είναι ο Bill T. Jones

Γεννημένος το 1952, ο Bill T. Jones είναι από τους πιο γνωστούς σήμερα χορογράφους και χορευτές. Διευθύνει καλλιτεχνικά την Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company, που ιδρύθηκε το 1982(o Arnie Zane ήταν το ντουέτο του στον χορό, απεβίωσε το 1988). Πολυβραβευμένος, με πιο πρόσφατα βραβεία τα Tony Award και Obie Award το 2007 και το Stage Directors and Choreographers Foundation CALLAWAY Award το 2006, για τη χορογραφία του στο Ξύπνημα της Άνοιξης. Το 2000 το Dance Heritage Coalition τον ανακήρυξε «αναντικατάστατο χορευτικό θησαυρό» και την ίδια χρονιά άρχισε να διδάσκει κλασικό και μοντέρνο χορό στο State University of New York.Bill T. Jones

Έχει χορογραφήσει περισσότερα από 100 έργα για την Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company, αλλά έχει συνεργαστεί και με σημαντικές ομάδες, μεταξύ των οποίων οι Alvin Ailey American Dance Theater, Axis Dance Company, Boston Ballet, Lyon Opera Ballet, Berlin Opera Ballet, Dayton Contemporary Dance Company.

Μία από τις πιο σημαντικές παραστάσεις στην καριέρα του ήταν το Still/Here, το 1994 στο Brooklyn Academy of Music. Παροιμιώδης έχει μείνει η κριτική της σιδηράς κυρίας της κριτικής χορού στους New York Times, Arlene Croce, που δημοσίευσε άσχημη κριτική για την παράσταση, παραδεχόμενη ότι αρνήθηκε να την παρακολουθήσει, σπάζοντας έτσι τον βασικότερο κανόνα της κριτικής. Ο λόγος, εκτός του ότι ο  Bill T. Jones είναι μαύρος(βασικό μειονέκτημα για τον συντηρητισμό της), ήταν ότι το υλικό δημιουργίας του ήταν η ομοφυλοφιλία του και η παραδοχή ότι είναι φορέας του ιού του AIDS. Η Croche έθεσε το ερώτημα κατά πόσο μία παράσταση που έχει τόσο προσωπικά στοιχεία και φέρνει τον θάνατο επί σκηνής, μπορεί να απευθυνθεί στα μόνο τα αισθητικά κριτήρια του κοινού χωρίς να ανακινήσει τη συμπάθειά του.

Links

Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company

Η κριτική της Arlene Croce